Ale z jego ust nie wydobył się żaden odgłos, patrzył tylko na nią i

białymi girlandami z czarnego nieba.
chłopczyk raczkował radośnie w samej pieluszce. Na kolejnym, już
popłakać wtulona w ramię mężczyzny
290
- Chodziłeś kiedyś po górach? - zapytała. Swoją drogą, opłaciło
- Jak się z tym czujesz? - zapytał. - Wiem, że to nie solidna
Właśnie wtedy nasza sytuacja finansowa nagle się poprawiła. Teraz
an43

ludzkiego życia. Miał nadzieję, że to pozwoli mu zapomnieć o bólu. A
męża; nie wtedy, gdy nosiła ich pierwsze dziecko. Po pierwszym
an43
samochodów, sprawdzając, czy Sunny się gdzieś nie schowała albo nie leży w bagażniku jakiegoś pickupa. Ale nigdzie nie było po niej ani śladu. Jakim cudem zniknęła? Zadzwoniła po taksówkę ze szpitala? Ktoś ją zabrał samochodem? Ukradła samochód? Wsiadła do autobusu? Pokuśtykała wsparta na lasce i zdana na miłosierdzie Boże? Jak? Na czoło Cassidy wystąpił pot. Wróciła do szpitala. Nie wiedziała, jak powiedzieć o wszystkim Chase’owi. O wszystkim. O tym, że być może jego brat nie żyje. Ale żyje jego przyrodni brat, chociaż Chase wcale nie miał pojęcia o tym, że są spokrewnieni. I na koniec, że zaginęła jego matka. Przez Cassidy. Kolejny powód, żeby ich małżeństwo, i tak walące się w gruzy, rozpadło się szybciej. - Od początku mówiłem, żebyś jej tu nie przyprowadzała! - warknął Chase, kiedy Cassidy powiedziała mu o Sunny. - Pomyślałam, że chciałaby zobaczyć syna. - Długo tu nie zabawiła. - Rozmawiałeś z nią? - Nie. - Och, Chase... - Podeszła do łóżka i wpatrywała się w niego. Nie spuszczał z niej miotającego gromy oka. - Nic jej nie będzie. - Nie byłbym tego taki pewien. Chwyciła poręcz łóżka i z trudem przełknęła ślinę. - Przepraszam. Nie odpowiedział. Uspokoiła się i powoli wypuściła powietrze. - Powinieneś wiedzieć o czymś jeszcze. - Więcej dobrych wieści? - zaszydził. Jego słowa ledwie dało się zrozumieć z powodu drutów w szczęce. - Nie. Złych. - Oddychała nierówno. - Zmarł dzisiaj mężczyzna z intensywnej terapii. Byłam tam i zobaczyłam, jak wchodzą zastępcy szeryfa. Wyczułam, że coś się stało... Oko zamknęło się, a w pokoju zapanowała grobowa cisza. Chase wyglądał tak, jakby przestał oddychać. Miał zaciśnięte usta. Siniaki na twarzy zrobiły się ziemistoszare. Zza drzwi dobiegały przyciszone odgłosy - dźwięk telefonów, brzęk wózków i rozmowy. Wszystko przestało być ważne. Cassidy przerwała ciszę. - Chase, oni nadal nie wiedzą, kto to był. Ale oni tu przyjdą, żeby cię przesłuchać, jeżeli tylko doktor Okano nie będzie miał nic przeciwko temu. Chyba... powinieneś się zastanowić nad tym, co im powiesz. - Powiem im prawdę. - To znaczy? Wpatrywał się w nią tak uporczywie, że omal nie krzyknęła. Nie odezwał się ani słowem, ale Cassidy nie miała wątpliwości, że człowiekiem, który umarł, był Brig. - To będzie ciężkie, Cass. - Pierwszy raz okazał odrobinę czułości, jakiej nie słyszała od niego od bardzo, bardzo dawna. - Dla ciebie. Dla mnie. Dla wszystkich. Sunny podziękowała farmerowi i wyskoczyła z brudnego pickupa. Po podłodze walały się narzędzia i w samochodzie było straszliwie brudno, ale człowiek był dobry i poczciwy. Zaproponował, że ją podwiezie, więc się zgodziła. Wcześniej zatrzymały się dwa samochody. Najpierw pełen dzieciaków zdezelowany chrysler. Zatrzymali się, uśmiechnęli miło, ale ich oczy błyszczały łobuzersko. Przez okna wydobywała się na zewnątrz chmura dymu marihuany. Jeden z nich zapytał: - Hej, babciu? A może by tak na wycieczkę do nieba? Pozostałe dzieciaki, zgniecione jak sardynki w puszce, zachichotały. - Już tam jestem - odpowiedziała Sunny z uśmiechem. - Nie podwieźć pani? Przecież idzie pani o lasce. - Dziękuję, ale wolę się przejść. - Wiedźma. Uprzejmość chłopaka prysła. Okazało się, że intuicja Sunny jej nie zawiodła. Słusznie przypuszczała, że chciał ją podwieźć tylko po to, żeby się z niej ponaśmiewać. Wiedziała, że chłopak, który z nią rozmawia, jest zły i nie ma skrupułów. Zerwał się na ubaw i miałby świetną zabawę, gdyby mógł postraszyć staruszkę. Pozostałe dzieciaki chciały się tylko przejechać. Dwie dziewczyny były zdenerwowane, jeszcze jeden chłopak, kierowca, najwyraźniej przestraszony, bo cały czas spoglądał we wsteczne lusterko. - Idę do syna. - A kto to jest? - prychnął chłopak. - Jezus Chrystus? - Ma na imię T. - skrót od Thomas - John Wilson - skłamała. - Może o nim słyszeliście.
176

- Racja.

podjazdy rozdzielone były tylko bruzdą w betonie po usuniętym
garderoba składała się głównie z sukienek, spódniczek i delikatnych
zbierałby kamyczki, ale tak na wszelki wypadek kupiła piłkę i mały

Chwilę po wymówieniu tych słów Milla uświadomiła sobie, że

- Bardzo chętnie się poczęstuję. Ile jeszcze mamy czasu?
krawat. Jego krawat. Mimo zniszczenia wzór był
- To przeszłość, on już wie, że nie jestem zainteresowana.

fizyczna obecność budziła w niej ukryte pragnienia. Było z tym trochę

równie spokojnie i milczała.
autostradzie, naprzeciwko mojego domu. O dziewiątej
do tego baru - miejsca leniwego wypoczynku.